ขอบเขตความผิดพลาดจากการตัดแต่ง
โครงการเรียนรู้เพนกวิน
โครงการใช้ข้อมูลเพนกวิน Palmer ที่สมบูรณ์ 342 แถว: ชุดฝึก 240 และชุดทดสอบ 102 แถว แถวฝึกที่เลือกกำหนดการปรับสเกลและพารามิเตอร์ CSV ต้นฉบับ
โครงการนี้ฝึกน้ำหนักด้วย softmax ต่างจากแล็บในหน้าแรกที่ใช้ค่าเฉลี่ยของสายพันธุ์ที่ใกล้ที่สุด ข้อมูลวัดเพนกวินชุดเดียวกัน แต่วิธีจำแนกต่างกัน คำทำนายอาจต่างกันได้
การตัดแต่ง · อธิบายการตัดน้ำหนักเครือข่ายและขอบเขตความผิดพลาด
โครงการใช้กฎเชิงเส้นกับสองคุณลักษณะ น้ำหนักที่ฝึกให้คะแนนหรือมวลที่ปรับสเกล
พิจารณาแนวคิดนี้ร่วมกับโครงการ สมมติฐานของต้นฉบับอาจต่างกัน ข้อมูลชุดนี้ไม่พิสูจน์ทฤษฎีบท
ข้อมูลเข้า: 12 × 2; ประเมินชุดทดสอบ: 102 · #58 · 40.6 มม., 193 มม.. คำตอบที่ทราบ: อาเดลี; ค่าทำนาย: อาเดลี · [≈0.7383, ≈0.2444, ≈0.01737].
ใช้ในส่วนต้นฉบับเหล่านี้: 6.5 ตัดการเชื่อมต่อที่ไม่จำเป็น
ต้นฉบับให้ขอบเขตความผิดพลาดระหว่างโครงข่ายเรลูสองชั้นกับโครงข่ายเบาบาง โค้ดประเมินด้านขวาของขอบเขต
ขอบเขตบนลดลงเมื่อจำนวนหน่วยซ่อนเดิมเพิ่มขึ้น โดยตรึงนอร์มน้ำหนักผลลัพธ์ไว้
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ภาพประกอบ · โค้ดประเมินขอบเขต ไม่ใช่ความผิดพลาดการประมาณ และไม่ได้สร้างโครงข่ายเบาบางหรือพิสูจน์การมีอยู่
สัญลักษณ์
- จำนวนหน่วยซ่อนเดิม อย่างน้อย 100
- ผลรวมค่าสัมบูรณ์ของน้ำหนักผลลัพธ์
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ตัวอย่างต้นฉบับนี้ใช้ข้อมูลเข้าและสมมติฐานของตัวเอง การแก้ไขไม่เปลี่ยนโครงการ
แก้ค่าหรือโค้ด แล้วกดรัน ตัวอย่างนี้เป็นการคำนวณจำนวนจำกัด ไม่ใช่การพิสูจน์ทฤษฎีบท
ลำดับข้อมูลในตัวอย่างนี้
โค้ดเปลี่ยนแล้ว กดรีเซ็ตเพื่อคืนลำดับข้อมูลของตัวอย่าง
คุณเลือก
input.n= 100input.norm= 2
คำนวณที่นี่
นิพจน์ผลลัพธ์: { upperBound: (15 * input.norm) / Math.sqrt(input.n) }
ส่งกลับ
upperBound- 3
อ่านตัวเลขจาก input แล้วคืนค่าผลลัพธ์ พื้นฐาน JavaScript.
ผลลัพธ์
ข้อความทางเทคนิค
ต้นฉบับกำหนดเมเชอร์ความน่าจะเป็นบนบอลหนึ่งหน่วย โครงข่ายเรลูสองชั้นที่มี n ≥ 100 นอร์มน้ำหนักชั้นแรกแต่ละตัวไม่เกิน 1/2 และไบแอสชั้นแรกแต่ละตัวไม่เกิน 1/2 โดยยืนยันการมีอยู่ของเวกเตอร์พารามิเตอร์ที่มีสมาชิกเป็นศูนย์อย่างน้อย 99% พร้อมขอบเขตความผิดพลาดที่ระบุ ค่าตัวอย่างไม่ได้พิสูจน์สมมติฐานเหล่านี้
แหล่งอ้างอิง: นิพจน์ในต้นฉบับ