ขอบเขตการลู่เข้าของ SGD
โครงการเรียนรู้เพนกวิน
โครงการใช้ข้อมูลเพนกวิน Palmer ที่สมบูรณ์ 342 แถว: ชุดฝึก 240 และชุดทดสอบ 102 แถว แถวฝึกที่เลือกกำหนดการปรับสเกลและพารามิเตอร์ CSV ต้นฉบับ
โครงการนี้ฝึกน้ำหนักด้วย softmax ต่างจากแล็บในหน้าแรกที่ใช้ค่าเฉลี่ยของสายพันธุ์ที่ใกล้ที่สุด ข้อมูลวัดเพนกวินชุดเดียวกัน แต่วิธีจำแนกต่างกัน คำทำนายอาจต่างกันได้
ทฤษฎีการหาค่าเหมาะสม · ศึกษาการลู่เข้าและรูปทรงของความสูญเสียภายใต้สมมติฐาน
โครงการมีข้อมูลและพารามิเตอร์จำนวนจำกัด ชุดทดสอบไม่ยืนยันขอบเขตประชากรหรือพิสูจน์ทฤษฎีบท
พิจารณาแนวคิดนี้ร่วมกับโครงการ สมมติฐานของต้นฉบับอาจต่างกัน ข้อมูลชุดนี้ไม่พิสูจน์ทฤษฎีบท
ข้อมูลเข้า: 12 × 2; ประเมินชุดทดสอบ: 102 · #58 · 40.6 มม., 193 มม.. คำตอบที่ทราบ: อาเดลี; ค่าทำนาย: อาเดลี · [≈0.7383, ≈0.2444, ≈0.01737].
ใช้ในส่วนต้นฉบับเหล่านี้: 1.2.1 หาพารามิเตอร์ที่เหมาะสม
เปรียบเทียบช่องว่างค่าเป้าหมายคาดหมายกับ 1/√K ในกรณีที่ค่าเป้าหมายคงที่
ตัวอย่างนี้ทำให้คำนวณข้อความในต้นฉบับบนแบบจำลองจำกัดได้
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ภาพประกอบ · กรณีเสื่อมที่แน่นอนนี้ไม่ได้พิสูจน์ทฤษฎีบทการลู่เข้าของ SGD
สัญลักษณ์
- เป้าหมายดิฟเฟอเรนเชียลได้และนูนบนลูกบอลหนึ่งหน่วย
- ผลลัพธ์สุ่มของกระบวนการ SGD
- ตัวลดต่ำสุดในลูกบอลหนึ่งหน่วย
- จำนวนรอบบวก
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ตัวอย่างต้นฉบับนี้ใช้ข้อมูลเข้าและสมมติฐานของตัวเอง การแก้ไขไม่เปลี่ยนโครงการ
แก้ค่าหรือโค้ด แล้วกดรัน ตัวอย่างนี้เป็นการคำนวณจำนวนจำกัด ไม่ใช่การพิสูจน์ทฤษฎีบท
ลำดับข้อมูลในตัวอย่างนี้
โค้ดเปลี่ยนแล้ว กดรีเซ็ตเพื่อคืนลำดับข้อมูลของตัวอย่าง
คุณเลือก
input.steps= 4
ค่าเริ่มต้นในโค้ด
expectedObjective=0minimumObjective=0
คำนวณที่นี่
นิพจน์ผลลัพธ์: {
expectedGap: expectedObjective - minimumObjective,
bound: 1 / Math.sqrt(input.steps),
}
ส่งกลับ
expectedGap- 0
bound- 0.5
อ่านตัวเลขจาก input แล้วคืนค่าผลลัพธ์ พื้นฐาน JavaScript.
ผลลัพธ์
ข้อความทางเทคนิค
ตัวอย่างมี r=0 บนลูกบอลหนึ่งหน่วย ค่าเริ่มต้น 0 ทิศทางสุ่มทั้งหมดเป็น 0 และ θ*=0 ทฤษฎีบทต้นฉบับสมมติ r นูนและดิฟเฟอเรนเชียลได้ เริ่มที่ศูนย์ ขนาดก้าว K⁻¹ᐟ² ทิศทางที่มีนอร์มยุคลิดไม่เกิน 1 เกือบแน่นอน และกฎผลลัพธ์ในอัลกอริทึม 1
แหล่งอ้างอิง: นิพจน์จากแหล่งต้นฉบับ