การฉายข้อมูลป้อนเข้าและค่าเป้าหมาย
โครงการเรียนรู้เพนกวิน
โครงการใช้ข้อมูลเพนกวิน Palmer ที่สมบูรณ์ 342 แถว: ชุดฝึก 240 และชุดทดสอบ 102 แถว แถวฝึกที่เลือกกำหนดการปรับสเกลและพารามิเตอร์ CSV ต้นฉบับ
โครงการนี้ฝึกน้ำหนักด้วย softmax ต่างจากแล็บในหน้าแรกที่ใช้ค่าเฉลี่ยของสายพันธุ์ที่ใกล้ที่สุด ข้อมูลวัดเพนกวินชุดเดียวกัน แต่วิธีจำแนกต่างกัน คำทำนายอาจต่างกันได้
ข้อมูลสังเกตและการสุ่มตัวอย่าง · อธิบายตัวอย่าง เป้าหมาย และชุดตัวอย่าง
แถวที่เลือกส่งค่าที่วัดและคำตอบที่ทราบไปฝึก ส่วนรหัสทดสอบแยกไว้
พิจารณาแนวคิดนี้ร่วมกับโครงการ สมมติฐานของต้นฉบับอาจต่างกัน ข้อมูลชุดนี้ไม่พิสูจน์ทฤษฎีบท
ข้อมูลเข้า: 12 × 2; ประเมินชุดทดสอบ: 102 · #58 · 40.6 มม., 193 มม.. คำตอบที่ทราบ: อาเดลี; ค่าทำนาย: อาเดลี · [≈0.7383, ≈0.2444, ≈0.01737].
ใช้ในส่วนต้นฉบับเหล่านี้: 1.2 เรียนรู้จากตัวอย่าง
T₁ ดึงข้อมูลป้อนเข้าจากตัวอย่าง และ T₂ ดึงค่าเป้าหมาย
ฟังก์ชันฉายกู้คืนส่วนต่าง ๆ ของตัวอย่างข้อมูล
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ตัวอย่างประกอบ · ตัวอย่างนี้ใช้ตัวอย่างที่เป็นคู่ ต้นฉบับอนุญาตปริภูมิข้อมูลทั่วไปกว่านี้ที่มีฟังก์ชันฉายเหมาะสม
สัญลักษณ์
- ตัวอย่างลำดับที่ i
- ฟังก์ชันฉายข้อมูลป้อนเข้าและค่าเป้าหมาย
- ปริภูมิข้อมูลป้อนเข้า ค่าเป้าหมาย และตัวอย่าง
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ตัวอย่างต้นฉบับนี้ใช้ข้อมูลเข้าและสมมติฐานของตัวเอง การแก้ไขไม่เปลี่ยนโครงการ
แก้ค่าหรือโค้ด แล้วกดรัน ตัวอย่างนี้เป็นการคำนวณจำนวนจำกัด ไม่ใช่การพิสูจน์ทฤษฎีบท
ลำดับข้อมูลในตัวอย่างนี้
โค้ดเปลี่ยนแล้ว กดรีเซ็ตเพื่อคืนลำดับข้อมูลของตัวอย่าง
ค่าเริ่มต้นในโค้ด
z=[2, 5]
คำนวณที่นี่
นิพจน์ผลลัพธ์: { z, x: T1(z), y: T2(z) }
ส่งกลับ
z- อาร์เรย์ (2 รายการ): [2, 5]
x- 2
y- 5
อ่านตัวเลขจาก input แล้วคืนค่าผลลัพธ์ พื้นฐาน JavaScript.
ผลลัพธ์
ข้อความทางเทคนิค
ค่าตัวเลขสร้างขึ้น ตัวอย่างนี้ใช้ตัวอย่างที่เป็นคู่ ต้นฉบับอนุญาตปริภูมิข้อมูลทั่วไปกว่านี้ที่มีฟังก์ชันฉายเหมาะสม
แหล่งอ้างอิง: สัญกรณ์ในข้อความ