การส่งข้อมูลป้อนเข้าไปยังเวกเตอร์ฐาน
โครงการเรียนรู้เพนกวิน
โครงการใช้ข้อมูลเพนกวิน Palmer ที่สมบูรณ์ 342 แถว: ชุดฝึก 240 และชุดทดสอบ 102 แถว แถวฝึกที่เลือกกำหนดการปรับสเกลและพารามิเตอร์ CSV ต้นฉบับ
โครงการนี้ฝึกน้ำหนักด้วย softmax ต่างจากแล็บในหน้าแรกที่ใช้ค่าเฉลี่ยของสายพันธุ์ที่ใกล้ที่สุด ข้อมูลวัดเพนกวินชุดเดียวกัน แต่วิธีจำแนกต่างกัน คำทำนายอาจต่างกันได้
คุณลักษณะ · แปลงข้อมูลเข้าเป็นคุณลักษณะที่กฎนำไปใช้
โครงการปรับสเกลความยาวจะงอยปากและครีบด้วยค่าเฉลี่ยและสเกลของชุดฝึก เวกเตอร์มีสองค่า
พิจารณาแนวคิดนี้ร่วมกับโครงการ สมมติฐานของต้นฉบับอาจต่างกัน ข้อมูลชุดนี้ไม่พิสูจน์ทฤษฎีบท
ข้อมูลเข้า: 12 × 2; ประเมินชุดทดสอบ: 102 · #58 · 40.6 มม., 193 มม.. คำตอบที่ทราบ: อาเดลี; ค่าทำนาย: อาเดลี · [≈0.7383, ≈0.2444, ≈0.01737].
ใช้ในส่วนต้นฉบับเหล่านี้: 1.2.2 โครงข่ายแสดงคำตอบที่ต้องการได้หรือไม่
ต้นฉบับเลือก g ให้ส่งข้อมูลป้อนเข้า x⁽ⁱ⁾ ไปเป็นเวกเตอร์ฐานพิกัดลำดับที่ i คือ e⁽ⁱ⁾
การสร้างนี้รองรับการประมาณค่าในช่วงของข้อมูลป้อนเข้าฝึกที่ต่างกัน
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ตัวอย่างประกอบ · ตัวอย่างแสดงคู่ข้อมูลป้อนเข้าและผลลัพธ์ที่กำหนดสองคู่ ไม่ได้สร้างส่วนขยายต่อเนื่องหรือพิสูจน์ทฤษฎีบทการประมาณค่าในช่วงทั่วไป
สัญลักษณ์
- ฟังก์ชันค่าเวกเตอร์
- ข้อมูลป้อนเข้าฝึกลำดับ i
- เวกเตอร์ฐานพิกัดลำดับที่ i
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ตัวอย่างต้นฉบับนี้ใช้ข้อมูลเข้าและสมมติฐานของตัวเอง การแก้ไขไม่เปลี่ยนโครงการ
แก้ค่าหรือโค้ด แล้วกดรัน ตัวอย่างนี้เป็นการคำนวณจำนวนจำกัด ไม่ใช่การพิสูจน์ทฤษฎีบท
ลำดับข้อมูลในตัวอย่างนี้
โค้ดเปลี่ยนแล้ว กดรีเซ็ตเพื่อคืนลำดับข้อมูลของตัวอย่าง
ค่าเริ่มต้นในโค้ด
inputs=[0, 1]outputs=[ [1, 0], [0, 1], ]
คำนวณที่นี่
นิพจน์ผลลัพธ์: { inputs, outputs }
ส่งกลับ
inputs- อาร์เรย์ (2 รายการ): [0, 1]
outputs- อาร์เรย์ (2 รายการ): [อาร์เรย์ (2 รายการ): [1, 0], อาร์เรย์ (2 รายการ): [0, 1]]
อ่านตัวเลขจาก input แล้วคืนค่าผลลัพธ์ พื้นฐาน JavaScript.
ผลลัพธ์
ข้อความทางเทคนิค
ค่าตัวเลขสร้างขึ้น ตัวอย่างแสดงคู่ข้อมูลป้อนเข้าและผลลัพธ์ที่กำหนดสองคู่ ไม่ได้สร้างส่วนขยายต่อเนื่องหรือพิสูจน์ทฤษฎีบทการประมาณค่าในช่วงทั่วไป
แหล่งอ้างอิง: สัญกรณ์ในข้อความ