การประมาณสัมประสิทธิ์หลังตั้งเกณฑ์
โครงการเรียนรู้เพนกวิน
โครงการใช้ข้อมูลเพนกวิน Palmer ที่สมบูรณ์ 342 แถว: ชุดฝึก 240 และชุดทดสอบ 102 แถว แถวฝึกที่เลือกกำหนดการปรับสเกลและพารามิเตอร์ CSV ต้นฉบับ
โครงการนี้ฝึกน้ำหนักด้วย softmax ต่างจากแล็บในหน้าแรกที่ใช้ค่าเฉลี่ยของสายพันธุ์ที่ใกล้ที่สุด ข้อมูลวัดเพนกวินชุดเดียวกัน แต่วิธีจำแนกต่างกัน คำทำนายอาจต่างกันได้
เฟรมและสัญญาณแบบเบาบาง · เข้ารหัสหรือสร้างสัญญาณกลับด้วยเฟรมและพจนานุกรม
โครงการปรับสเกลความยาวจะงอยปากและครีบด้วยค่าเฉลี่ยและสเกลของชุดฝึก เวกเตอร์มีสองค่า
พิจารณาแนวคิดนี้ร่วมกับโครงการ สมมติฐานของต้นฉบับอาจต่างกัน ข้อมูลชุดนี้ไม่พิสูจน์ทฤษฎีบท
ข้อมูลเข้า: 12 × 2; ประเมินชุดทดสอบ: 102 · #58 · 40.6 มม., 193 มม.. คำตอบที่ทราบ: อาเดลี; ค่าทำนาย: อาเดลี · [≈0.7383, ≈0.2444, ≈0.01737].
ใช้ในส่วนต้นฉบับเหล่านี้: 7.2 ใช้ชิ้นส่วนน้อยชิ้น
เปรียบเทียบภาพฉายพจนานุกรมหลังตั้งเกณฑ์กับเวกเตอร์สัมประสิทธิ์ต้นฉบับ
การตั้งเกณฑ์แลกขนาดสัมประสิทธิ์กับจำนวนศูนย์
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ภาพประกอบ · คุณภาพการประมาณและการกู้ส่วนรองรับขึ้นกับเงื่อนไขพจนานุกรม ความเบาบาง และเกณฑ์ ตัวอย่างนี้ไม่ได้พิสูจน์เงื่อนไขเหล่านั้น
สัญลักษณ์
- เวกเตอร์สัมประสิทธิ์
- พจนานุกรม ตัวอย่างใช้เอกลักษณ์
- เวกเตอร์เกณฑ์ ตัวอย่างใช้ 0.5 ทั้งสองตำแหน่ง
- การส่งตั้งเกณฑ์
- การประมาณ
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ตัวอย่างต้นฉบับนี้ใช้ข้อมูลเข้าและสมมติฐานของตัวเอง การแก้ไขไม่เปลี่ยนโครงการ
แก้ค่าหรือโค้ด แล้วกดรัน ตัวอย่างนี้เป็นการคำนวณจำนวนจำกัด ไม่ใช่การพิสูจน์ทฤษฎีบท
ลำดับข้อมูลในตัวอย่างนี้
โค้ดเปลี่ยนแล้ว กดรีเซ็ตเพื่อคืนลำดับข้อมูลของตัวอย่าง
คุณเลือก
input.coefficient= 2
ค่าเริ่มต้นในโค้ด
threshold=0.5
คำนวณที่นี่
นิพจน์ผลลัพธ์: { phi, x, estimate, differences: estimate.map((v, i) => v - phi[i]) }
phi=[input.coefficient, 0]ใช้:input.coefficientx=[...phi]ใช้:phiestimate=x.map((v) => Math.max(0, v - threshold) - Math.max(0, -v - threshold))ใช้:x,threshold
ส่งกลับ
phi- อาร์เรย์ (2 รายการ): [2, 0]
x- อาร์เรย์ (2 รายการ): [2, 0]
estimate- อาร์เรย์ (2 รายการ): [1.5, 0]
differences- อาร์เรย์ (2 รายการ): [-0.5, 0]
อ่านตัวเลขจาก input แล้วคืนค่าผลลัพธ์ พื้นฐาน JavaScript.
ผลลัพธ์
ข้อความทางเทคนิค
สัญญาณที่สร้างขึ้นมี x = Dφ และ D เป็นเอกลักษณ์ 2 คูณ 2 ตัวอย่างแสดงความผิดพลาดการประมาณจริง
แหล่งอ้างอิง: นิพจน์ในต้นฉบับ