สัมประสิทธิ์ตัวเข้ารหัสแนวทแยง
โครงการเรียนรู้เพนกวิน
โครงการใช้ข้อมูลเพนกวิน Palmer ที่สมบูรณ์ 342 แถว: ชุดฝึก 240 และชุดทดสอบ 102 แถว แถวฝึกที่เลือกกำหนดการปรับสเกลและพารามิเตอร์ CSV ต้นฉบับ
โครงการนี้ฝึกน้ำหนักด้วย softmax ต่างจากแล็บในหน้าแรกที่ใช้ค่าเฉลี่ยของสายพันธุ์ที่ใกล้ที่สุด ข้อมูลวัดเพนกวินชุดเดียวกัน แต่วิธีจำแนกต่างกัน คำทำนายอาจต่างกันได้
เฟรมและสัญญาณแบบเบาบาง · เข้ารหัสหรือสร้างสัญญาณกลับด้วยเฟรมและพจนานุกรม
โครงการปรับสเกลความยาวจะงอยปากและครีบด้วยค่าเฉลี่ยและสเกลของชุดฝึก เวกเตอร์มีสองค่า
พิจารณาแนวคิดนี้ร่วมกับโครงการ สมมติฐานของต้นฉบับอาจต่างกัน ข้อมูลชุดนี้ไม่พิสูจน์ทฤษฎีบท
ข้อมูลเข้า: 12 × 2; ประเมินชุดทดสอบ: 102 · #58 · 40.6 มม., 193 มม.. คำตอบที่ทราบ: อาเดลี; ค่าทำนาย: อาเดลี · [≈0.7383, ≈0.2444, ≈0.01737].
ใช้ในส่วนต้นฉบับเหล่านี้: 6.3 แยกส่วนแล้วสร้างกลับ
เมื่อจับคู่เวกเตอร์เอกฐานกับเมทริกซ์แนวทแยง สัมประสิทธิ์ไขว้เป็นศูนย์
การดำเนินการเหล่านี้กำหนดชั้นโครงข่ายที่มีโครงสร้างและการวิเคราะห์ชั้นเหล่านั้น
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ภาพประกอบ · ข้อมูลจำกัดที่สร้างขึ้นแสดงนิพจน์นี้ ไม่ได้พิสูจน์เอกลักษณ์ ขอบเขต หรือการมีอยู่ทั่วไป
สัญลักษณ์
- สัมประสิทธิ์วิเคราะห์สำหรับดัชนี i และ j
- เวกเตอร์เอกฐานซ้ายและขวาที่จับคู่ของเมทริกซ์หน้าต่าง
- เมทริกซ์หน้าต่างของ x
ตัวอย่างสูตรต้นฉบับ
ตัวอย่างต้นฉบับนี้ใช้ข้อมูลเข้าและสมมติฐานของตัวเอง การแก้ไขไม่เปลี่ยนโครงการ
แก้ค่าหรือโค้ด แล้วกดรัน ตัวอย่างนี้เป็นการคำนวณจำนวนจำกัด ไม่ใช่การพิสูจน์ทฤษฎีบท
ลำดับข้อมูลในตัวอย่างนี้
โค้ดเปลี่ยนแล้ว กดรีเซ็ตเพื่อคืนลำดับข้อมูลของตัวอย่าง
คุณเลือก
input.s= 1
คำนวณที่นี่
นิพจน์ผลลัพธ์: { coefficients: H, offDiagonal: [H[0][1], H[1][0]] }
H=[ [input.s, 0], [0, 2], ]ใช้:input.s
ส่งกลับ
coefficients- อาร์เรย์ (2 รายการ): [อาร์เรย์ (2 รายการ): [1, 0], อาร์เรย์ (2 รายการ): [0, 2]]
offDiagonal- อาร์เรย์ (2 รายการ): [0, 0]
อ่านตัวเลขจาก input แล้วคืนค่าผลลัพธ์ พื้นฐาน JavaScript.
ผลลัพธ์
ข้อความทางเทคนิค
ตัวอย่างแนวทแยงนี้ใช้ฐานมาตรฐานเป็นเวกเตอร์เอกฐานทั้งสองชุด ต้นฉบับระบุคู่เวกเตอร์เอกฐานของเมทริกซ์หน้าต่าง เฟรมใด ๆ ไม่จำเป็นต้องให้สัมประสิทธิ์ไขว้เป็นศูนย์
แหล่งอ้างอิง: นิพจน์ในต้นฉบับ